Het regende flink woensdagavond.
Ik zat buiten op een droog stukje muur te wachten tot Monique uit Palais des Sports kwam.
Twee mannetjes van ongeveer elf jaar kwamen naar me toe en ik zei dat ze gerust naast me konden gaan zitten.
Dit plekje was nog droog.
Eén van de jongens had een kaars in zijn hand, hij ging zitten en hield hem stevig tussen zijn knuisten.
De regen kwam inmiddels met bakken uit de hemel en het werd kouder.
Ik vroeg of ze de berg gelopen hadden of gingen fietsen.
Het vriendje van de jongen met de kaars antwoordde een beetje verlegen dat hij hem gefietst had.
Toen ik vroeg of hij er hard voor getraind had zei hij dat niet gedaan had.
Van het antwoord op de vraag die ik daarna stelde heb ik nog lang wakker gelegen.
‘Voor wie heb je hem gefietst?’
‘Voor zijn moeder.’
Het was een tocht voor de moeder van de jongen met de kaars.
Ik zag op het etiket op de kaars een halve zin.
….. nooit vergeten, Niek xxx
‘Is je moeder overleden?’
‘Ja.’
‘Hoe lang is dat geleden?’
‘Vier weken…….’
Drie weken geleden heeft dat jongetje zijn moeder begraven en nu is hij hier, bij de Alpe d’HuZes.
Vorig jaar was ze er nog bij, al ziek.
Borstkanker.
De jongen was op schoolkamp toen de juf hem wakker kwam maken.
Even later werd hij opgehaald door zijn oom en was zijn leven voorgoed anders.
Er was een heel team van familie en vrienden om de berg te bedwingen en zijn moeder te eren op die manier.
Als hij het kon zou hij hem lopen vandaag.
Wat een verdriet….
Ontdaan liep ik even later naar Monique die bezig was kaarsen voor mensen aan te steken op het Timo plein.
En daar zag ik hem weer, Niek.
Hij stak de kaars voor zijn moeder aan en gooide al het verdriet wat hij in zich had er uit.
Snikkend en met dikke tranen over zijn wangen stond hij daar, met zoveel steun om hem heen maar toch zo alleen.
Dat was het moment dat ik brak.
Waarom gebeurt dit?
Waarom moeten mensen zoveel verdriet hebben?
Wat is het oneerlijk!
Ik zag de foto van Bas voor me, een klein mannetje wat ook niet meer leeft.
Ik zag alle harten voor me met teksten vol verdriet.
Het t-shirt, vol met namen van mensen die getroffen zijn door kanker.
Ik zag mensen liefdevol hun kaars aansteken, ze moesten zich losrukken om bij het plein weg te lopen.
Er werden wensballonnen opgelaten.
Snikkend ben ik weggelopen,het was teveel.
Cisca zag me lopen en sloeg haar armen om me heen.
Ik kon nog net uitbrengen dat ik het zo oneerlijk vond, hij is pas elf jaar oud!
Zijn vader, zijn zus….
Waarom nou?
Ik heb naar huis gebeld, even afleiding om de knoop uit mijn maag laten verdwijnen.
Dat lukte maar half, ik hoorde alleen maar Niek, die vertelde dat zijn moeder vier weken geleden is overleden.
Wilde niet kijken maar zag hem staan, overmand door verdriet bij zijn kaars.
Ik hoopte dat ik hem zou zien vandaag, bij de finish op de berg.
Aan de andere kant wilde ik het eigenlijk niet, wil niet huilen als ik hem aan zie komen lopen en het verhaal achter die stoere knul weet die voor altijd zijn moeder moet missen.
Niek en iedereen die je lief is, veel sterkte.
X
(één op de drie wordt getroffen door kanker….)
Elke avond op de hoogte van het laatste nieuws uit de Hoeksche Waard? Schrijf je dan hier in voor onze gratis nieuwsbrief.
Lieve Mary,
Wat heftig zeg. En wat knap dat je mee bent geweest. Want je wist eigenlijk omdat het je eerste keer was op de berg, niet wat je te wachten stond. Alleen uit verhalen. Pff….sterkte met verwerken van de afgelopen week en geniet bij Lucien! x
Het is en blijft oneerlijk dat kinderen een ouder moeten missen en ouders hun kind moeten missen. Daarom zijn we daar geweest Mary en dat heb je heel goed gedaan. Ik ben trots op je , je bent een mooi mens. X
ik vindt het een mooi stukje wat je hebt geschreven van mij.
Hoi Mary,
wat een mooi verhaal heb je geschreven, ik stond erbij toen Niek aan het vertellen was. mijn complimenten!!
groeten, Ron