Vorige week werd ik gevraagd om voor de gemeente Strijen een foto te maken.
Het onderwerp was mevrouw van Gelder.
Zij kreeg de erepenning uitgereikt omdat zij meer dan 45 jaar actief is geweest als vrijwilliger voor Unicef.
Terwijl wethouders, burgemeester en ondergetekende op het moment supreme wachtten, raakten we aan de praat over de stukjes die ik schreef voor Strijen.info en elders.
Waarom de stukjes niet kritischer waren omdat het anders geen column mag heten?
Dat is waar een column voor bestemd is, een mening uiten.
Wikipedia zegt dit:
Een column is een kort stukje proza waarin de auteur spits en uitdagend zijn mening ventileert. Vaak wordt een column in een krant of tijdschrift gepubliceerd, maar ook een gesproken column op radio of televisie, of publicatie op internet komen voor.
Daar zit de kneep.
Ik wil mijn mening niet uitdagend ventileren en al helemaal niet online!
Soms volg ik weleens een discussie op het internet, Facebook, Nu.nl, Powned, Twitter en man, wat een ellende.
Iedereen scheldt er maar op los en haalt er zaken bij die er helemaal niet toe doen maar omdat ze dan toch bezig zijn en aandacht hebben trekken ze alles uit de kast om Jan en alleman tot de grond toe af te branden.
Soms lees ik de commentaren met plaatsvervangende schaamte, is dit beschaving?
Als je een mening geeft is die persoonlijk, geeft dat mensen het recht om die persoon dan soms tot doodsbedreigingen aan toe af te kraken en kleineren?
Het is toch fijn om ‘s nachts rustig te slapen.
Een paar jaar geleden was mijn dochter de klos.
Iemand had zomaar op Hyves op een foto van haar gereageerd.
Vond haar lelijk, ze zag er niet uit en die puisten, daar moest ze niet mee buiten komen.
Daar kwamen weer reacties op en het ging er steeds akeliger aan toe.
Ik heb het even aan gezien maar uiteindelijk kon ik me niet meer inhouden en bemoeide me met de discussie.
Vroeg me hardop af hoe de moeder van dit meisje zich zou voelen als de dit commentaar las en waarom ze zo akelig deden over iets waar zij niet om gevraagd had en ook heel vervelend vond?
Ik kreeg bijval en het werd een interessante discussie die, wonderlijk genoeg, redelijk beschaafd verliep.
Het eindigde met excuses van de persoon die de aanval geopend had en ik was blij dat het hierbij bleef.
Zoiets kan toch een eigen leven gaan leiden en soms akelige gevolgen hebben.
De volgende dag kwam mijn dochter thuis met het verhaal dat ze diegene was tegen gekomen, hij hoi zei en toen zij over de foto begon niet eens wist dat zij het was!
Dus, zeiden mijn tafelgenoten vorige week, kan het geen column heten maar een verhaaltje.
Want het blijft redelijk neutraal en maakt niet veel discussie los.
Dat klinkt niet eens zo heel verkeerd en ik besloot dan maar verhaaltjes te schrijven voor een ieder die het leuk vind om te lezen.
En wie daar geen zin in heeft, die leest de columns van iemand anders dan maar.
Even een bakje koffie en een verhaaltje lezen, om vervolgens weer over te gaan tot de orde van de dag, daar is ook niks mis mee.
Mevrouw van Gelder was blij verrast met de erepenning.
Ze had hem meer dan verdiend.
Ik schoot de foto en nog iets meer en ging met een nieuw idee voor een verhaaltje naar huis.
Fijne dag nog!
Column, verhaaltje van Mary Romijn
Elke avond op de hoogte van het laatste nieuws uit de Hoeksche Waard? Schrijf je dan hier in voor onze gratis nieuwsbrief.
