Mary bij de Alpe d’Huez deel 5 – De koersdag, deel 1

Vanmorgen om twee uur stond de eerste in ons appartement al naast zijn bed.
Jan Pieter is motard bij de Alpe d’HuZes en moest vanmorgen vroeg de fietsers naar beneden begeleiden die voor dag en dauw al aan de start zouden verschijnen.
Monique en ik draaiden ons nog een keer om en wensten hem succes voor vandaag.
Om zes uur werd Monique wakker van de eerste geluiden vanaf de finish.
Eindelijk was het zover, de koersdag was begonnen!
5000 fietsers en lopers gingen vandaag de uitdaging aan om de berg met 21 bochten zo vaak mogelijk te bedwingen.
En het werd een dag zoals ik er nog nooit één had meegemaakt!

Nadat Monique voor haar dagdeel als vrijwilliger naar Palais des Sports was vertrokken ben ik naar een zo hoog mogelijk punt gelopen waar ik de fietsers laag onder me in een lang lint naar boven zag zwoegen.
Van alle kanten klonk opzwepende muziek, bemoedigende supporters en toeterende motards.
Daar op de weg was de dag allang begonnen en kwamen de eerste renners de finish al over.
In de verte zag ik het kerkje waar buiten op het gras de kaars brandde voor iedereen die met zijn naam op mijn t-shirt staat.
Gisteravond in het donker zijn we nog wezen kijken of we onze kaarsen zagen maar het waren er teveel, we hebben ze niet gevonden.

Na een tijdje naar de weg te hebben gekeken waar ieder op zijn manier aan het vechten was ben ik naar Palais des Sports gegaan waar vlakbij de finish was.
De eerste die ik zag was Monique, de andere Monique, die ook aan het vechten is tegen kanker.
Ze kwam net boven en had de lange weg lopend afgelegd, de finish was in zicht!
Dat was vast één gevecht wat ze gewonnen had.
Ik kon gelijk aan de slag met mijn camera want dit was een pracht overwinning.

Even later stond ik naast een echtpaar wat nerveus naar de weg stond te kijken.
Ik vroeg voor wie ze hier stonden, ze waren al wat ouder.
De vader van de man fietste de Alpe, hij was 80 jaar oud en was aan zijn tweede beklimming begonnen die dag!
Na een half uur kwam de vader er aan op zijn racefiets en stopte om zijn zoon en schoondochter te begroeten.
Hij maakte gelijk van de gelegenheid gebruik om zijn neus te snuiten want, hij moest wel netjes aan over de finish komen.
Wat een bikkel!

Het was inmiddels een flink stuk warmer geworden na een nacht met plaatselijk 12 graden vorst!
De renners waren aan het knokken om boven te komen en de ontlading was groot toen de finish eindelijk in zicht kwam.
Met foto’s van dierbaren op het stuur, helm of in de hand, knuffeldieren op hun helmen keken ze geëmotioneerd naar de eindstreep om daarna om te draaien en het hele parcours weer overnieuw te fietsen of lopen, sommigen tot 6 keer!

De hele dag heb ik gekeken of ik Niek zag.
De avond ervoor had ik een praatje met de jongen en was daar zo van onder de indruk dat ik nog lang heb wakker gelegen.
Daarover in het volgende stukje meer.

Groetjes vanaf de Alpe,

Mary